donderdag 27 november 2008
Gans de boel afgezegd!
Waar sommige mensen hun verstand zit, is me soms een groot raadsel, maar hier volgt weer een voorbeeld hoe het niet moet met je kinderen. We zouden Oudjaar vieren met mijn mama aan zee samen met Etienne en Rita en hun oudste dochter met kindjes. Leek me aanvankelijk zeer leuk en eens wat anders totdat die dochter (het is weer een An! Mama van Robbe, wanneer ga je je naam nu eens laten veranderen, want jij bent wel een toffe!!) me opbelde. Ze wou vanalles organiseren voor de kindjes: spelletjes, cadeautjes... Ik kreeg het effe warm, want ik hou niet van spellekes, maar ik panikeerde nog niet. Ik zou er eens over nadenken. Een toren bouwen, met autookes een parcours afleggen, kleuren leken me wel leuke dingen voor mijn 2 kapoenen, dus stelde ik dat voor. Buiten miss trees gerekend, want ze wou er ook cadeautjes aan koppelen die verstopt zouden zijn. Mijn temperatuur begon te stijgen, maar gene paniek, alles nog onder controle. Voor elk 2 cadeaukes leek me een mooi getal en niet te duur: een autooke, boekje. Maar zij sprak over 20 cadeautjes!!!! DUHHHHH! Ze wou zelfs de chips en de kinderchampagne gaan inpakken (lust onze Viktor niet, maar die is dan volgens haar ook niet normaal). Sorry he, maar vlak voor de examens heb ik wel wat beters te doen dan me daar mee bezig te houden. Ze wou dit toch wel voor de kerstvakantie in orde hebben, want uit ervaring wist ze dat als je dit niet concreet en op tijd aanpakt, er niks van komt. Het beste konden we er even over vergaderen (hoeft niet lang te duren, een uur is voldoende) om de spelletjes in de goede volgorde te zetten en niemand over te slaan... Nu begon de stoom toch wel even uit mijn oren te komen... Heb haar vriendelijk afgewimpeld en haar mijn mailadres gegeven; ik denk dat ze de bui wel voelde hangen. Toen ik had opgehangen had ik precies een strop rond mijn keel hangen die steeds harder en harder werd aangespannen. En dat moest Oudjaar worden??????? Gelukkig heb ik na een paar dagen Tom en na een week mijn mama kunnen duidelijk maken dat ik het totaal niet meer zag zitten en gans de boel wou annuleren. Heb zelfs moeten dreigen met een acute aanval van windpokken bij de kinderen en van migraine bij mij toen het eerste niet hielp. Maar ze zijn akkoord!!!!! Morgen heb ik de eer om dit aan Etienne mee te delen. Ik ga dit met veel plezier doen. NEM!!!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Amai schat,
Ik zou niet graag in "AN" haar schoenen staan. Als je het leest dan voel je jouw misnoegen!
Maar, en dat is het belangrijkste, je doet dat goed hoor.
Tom
Een reactie posten