Het was weer in orde...

Wat een ellende. Dinsdag ben ik buikpijn beginnen krijgen, maar ik stond er niet echt bij stil. Ik dacht dat ik me wat geforccerd had maandag bij het vrijen. Maar tegen donderdagmiddag was het zo erg geworden dat Tom vond dat het hoogtijd werd dat ik eens naar de gynaecoloog belde. Hij klonk verveeld omdat ik vroeg of ik dezelfde dag nog mocht komen, maar uiteindelijk kreeg ik een afspraak om 20u. Tegen dan was de buikpijn zo erg geworden dat het uitstraalde tot in mijn rug en ik nauwelijks nog kon stappen of zitten. Ik zag het absoluut niet meer zitten om nog met de auto te rijden, dus belde ik Hilde op om op de kindjes te komen letten zodat Tom mee kon gaan. Ik was er echt niet gerust in: volgens mij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (maar kon dat wel want ik was juist ongesteld geweest) of een cyste. Niks dan slecht dus. Gelukkig kon Hilde (de lieve schat!!) en is Tom speciaal vroeger naar huis gekomen. Nadat ik mijn verhaal had verteld tegen de dokter en nadat hij me onderzocht had, bleek er niks aan de hand te zijn. Alles was gynaecologisch gezien in orde en toch verging ik van de buikpijn. Tot hij op mijn buik zelf duwde: ik kromp in elkaar van de pijn: spastische darmen! Elke week krijgt hij 10 vrouwen over de vloer met die klachten omdat het zo erg gelijkt op maandstonden krijgen of pijn aan een eierstok. Eigenlijk moeten ze dus met die klachten naar de huisdokter gaan maar je merkt het verschil dus niet in pijn. Hij was heel vriendelijk (lang leve Wesling) en nam me niks kwalijk. Ik kreeg direct pillekes voorgeschreven en dan zou het snel moeten beteren. Ik heb nu pas de indruk dat de pijn wat aan het wegtrekken is mede dankzij een hoop pillen. Eigenlijk moest ik tot woensdag thuis blijven en zoveel mogelijk rusten. Het is weer de goede moment: de examens zijn juist begonnen! Maar soit, beter dat dan hetgene waar ik eerst aan dacht!