Geen hoop meer

Ik heb gisteren getelefoneerd met Dr Boons en hij had heel slecht nieuws. Ik wil je nu niet bellen, want dan begin ik weer te wenen en ik moet over een uurtje naar school vertrekken. Ik had al geen goed voorgevoel (mijn voorgevoelens kloppen altijd), maar om het dan bevestigd te horen, dat is nog eens zo hard. De dokter zei dat het heel slecht is met haar. De portocad is afgeschreven, maw die wordt niet meer geplaatst, maw het risico van de narcose is voor haar te groot. Deze middag wordt er besproken met de oncoloog of de chemo nog wordt opgestart. Haar levermetastasen zijn zo groot geworden en in aantal toegenomen dat hij zich afvraagt in hoeverre dit nog zin heeft. Waarschijnlijk kan ze de chemo niet meer aan en ze voelt zich al zo slecht. De kans is 1 op 2 dat hij wordt opgestart en dan via de catheder. Er is weing positiefs: zonder gaat ze nog meer achteruit en met wordt ze nog zieker en dat is waarschijnlijk fataal. Ik moest het gewoon weten hoelang ze nog heeft en ik heb hem gevraagd om heel eerlijk te zijn en niks achter te houden: zonder chemo nog enkele WEKEN. Dat kan toch niet he! Ik voelde het wel, maar het is gewoon niet eerlijk. Hij gaat me ofwel vanavond of morgen opbellen met de beslissing van de oncoloog, maar ik denk dat we beiden al weten wat hij gaat zeggen. Hij zei ook dat hij haar dan gaat vertellen dat het geen zin meer heeft om nog lang te wachten met dingen te regelen (financieel en zo) en hopelijk gaat ze dat dan ook doen. Misschien als de dokter het haar zegt, dat ze het dan wel doet.