Het wordt allemaal zo beangstigend dat als ik in mijn bed lig en eraan begin te denken, niet kan slapen. Greet is gisteren bij mijn mama langsgeweest en 's avonds kwam er het gebruikelijke telefoontje. Ze vond dat mijn mama tegenover vorige week erg achteruit was gegaan. Haar geelzucht is verergerd, haar voeten en gezicht zijn gezwollen en ze komen 2 keer per dag prikken om haar suiker te controleren. Volgens Greet hangt dit samen met haar pancreas en vermoed de dokter dat die het aan het begeven is. Dokter Smet ging voor mij contact opnemen met dokter Boons om naar haar toestand te informeren. Ik zit met zoveel vragen, maar ik heb nog steeds geen antwoord omdat hij hem nog niet te pakken heeft gekregen. Volgens Greet gaat het hier niet meer over maanden, maar over weken. Ze kan natuurlijk mis zijn, maar dat denk ik niet. De vraag is ook waarom ze toch nog met chemo gestart zijn. Om alles nog wat te rekken? Omdat ze niet anders durven? Of om haar de laatste moed niet weg te nemen? Misschien dat ik straks wat meer weet. Lang houden we dit niet meer vol, want Tom en ik gaan er beiden onderdoor. Dit is meer dan een fulltimejob. Alle emoties, alle wtemmingswisselingen, die 2 kaôenen die hier regelmatig het huis op stelten zetten en steun van familie (buiten Greet en mijn schoonouders) heb ik hier nog niet gezien. Dan moeten ze later ook niet afkomen zenne.
Mijn schoolwerk is in orde; da's ook al iets he. Mijn toetsen zijn allemaal verbeterd, de punten zitten in de computer en mijn examens zijn binnen om gekopieerd te worden. Eventjes rust en dan kan ik beginnen verbeteren. Intussen zijn ook al de toiletten en de badkamer gepoetst. Nu effe rust...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten