Murphy

Ik had er zo naar uit gekeken om morgen naar zee te kunnen vertrekken, maar het zal helaas weer niet kunnen doorgaan. De bloedresultaten van mijn mama waren gisteren zo slecht dat ze terug moet opgenomen worden en wel seffens. Ze gaan nu starten met een andere chemo, maar de dokter wil haar dan in het oog kunnen houden om te kijken hoe ze erop reageert. Ze mag ten vroegste zaterdag naar huis en daar stel ik me niet op in, want welke garantie heb ik dat ze niet langer moet blijven? Het is natuurlijk heel erg voor haar, maar ik vind het ook erg voor Viktor, want ik had het hem zo beloofd. Leg dat maar uit aan een kind van 4 jaar én dat wil mijn mama nu niet snappen. Tom opperde tegen mij dat we misschien toch nog konden gaan zonder haar, en eerst stelde ze dat ook voor, maar toen ik erop in ging, was ze zo kwaad omdat "ik haar alleen liet in het ziekenhuis". Maar verdorie, ik kan toch niet elke dag weer in dat ziekenhuis zitten nu het vakantie is en ik dat beloofd heb aan Viktor. Misschien vind je dit egoïstisch van me (ik hoop van niet), maar ik heb ook wel eens nood aan vakantie en er eens tussen uit te zijn, maar dat snapt ze niet. Ik ben enkel goed om naar gezaag te luisteren. Enfin, ik ben zelf nu ook aan het zagen, maar dat komt omdat ik er zelf doorzit. Ik heb er zo genoeg van en we krijgen het maar niet gepland om eens weg te gaan. NEm, ik heb mijn hart eens uitgestort. Het heeft deugd gedaan. En nu ga ik haar wegvoeren. Waarschijnlijk zal ik weer een hoop te verduren krijgen... Het was net zo'n leuke vakantie en al het werk was gedaan...