positief blijven

Mijn mama ligt intussen weeral meer dan een week in het ziekenhuis omdat ze niet meer kon eten en drinken van de chemo.
Nu kan ze het natuurlijk niet meer wegsteken dat ze kanker heeft, want ze heeft bijna geen haar meer. Sinds zaterdag kan ze terug eten: eerst sandwiches en sinds vanmorgen boterhammen. Ze is een klein beetje toegenomen in gewicht. Eindelijk eens iets positiefs, maar het is natuurlijk zeer relatief. Vermits ze vorige week ook problemen had met haar suiker, heeft de dokter me gezegd dat waarschijnlijk haar pancreas ook aangetast is, maar ze hebben geen bijkomende scan meer genomen. Ik weet ook niet of ze dit zelf weet. Nu ze terug kan eten, heb ik het idee dat ze weer een beetje moed heeft.

Zaterdagavond heb ik mijn gedachten wat kunnen verzetten want dan zijn we gaan eten voor Toms verjaardag. Lamsfilet: superlekker. Het was nodig, want zelf zit ik er een beetje door omdat ik zo slecht slaap en dat moet ik natuurlijk overdag bekopen. Ik wil zo lang mogelijk wachten om naar de dokter te gaan omdat ik bang ben dat hij me niet meer laat werken en dat is nu juist mijn uitlaatklep om mijn gedachten te verzetten. Ik wil ook niet dat hij me volsteekt met pilletjes, dus doen we maar verder en proberen we om positief te blijven, maar dat is soms heel moeilijk. Als Viktor of Louis dan nog eens lastig zijn, dan is het hek natuurlijk helemaal van de dam. Maar morgen mag ik met mijn klas naar het toneel en vrijdag heb ik pedagogische studiedag (teambuilding) en zo heb ik weer iets om naar uit te kijken, hoe klein het ook is...

Het zal wel eens beteren zeker...