Stilletjes

Ik ben daarstraks zo hard geschrokken van mijn mama dat ik denk dat ze volgende week niet meer haalt of in het beste geval volgende week zal sterven. Zo vermagerd tegenover gisteren, haar gezicht begint nu echt in te vallen. Ze hebben haar een sonde gegeven omdat het haar zoveel moeite kost om naar het toilet te gaan en straks krijgt ze een waterbed omdat ze een doorligwonde aan haar rug heeft. Wat kan ik meer zeggen? Misschien is het voor haar beter zo dan nog langer af te zien. Ze ziet ook helemaal geel en haar mond is weer volledig geïrriteerd. De toekomst maakt me bang, want ik weet niet wat me te wachten staat. Ik sta er alleen voor. Ik heb natuurlijk Tom en alle lieve vrienden die me ongelofelijk steunen, maar je weet wel wat ik bedoel he. Volgens Tom mag ik blij zijn dat ik alleen ben omdat er dan geen ruzie kan zijn, maar je draait natuurlijk voor alles alleen op. Ik zal zoveel moeten regelen en ga ik daar wel toe in staat zijn? Ik zal waarschijnlijk de echte vrienden leren kennen en de profiteurs. Dat heb ik vanmorgen al ondervonden: een telefoontje van "vrienden" van mijn ouders die me eens gingen vertellen wat ik moest doen. HA! Heb ze lekker in het ongewisse gelaten. Ze kwamen van een koude reis thuis. De hypocrieten!! Ga proberen om toch een beetje mijn gedachten te verzetten...