Die onzekerheid...

...maakt me gek. Nu weet ik nog niks, maar het slechte voorgevoel blijft. Op de echo van gisteren hebben ze bij mijn mama een vlek op de lever gezien, maar meer weten ze niet. Maandagmorgen moet ze om half 8 in Sint-Augustinus zijn voor een maag-en darmonderzoek en vrijdag moet ze terug voor een leveronderzoek. Ik heb er geen goed oog in. Ik probeer positief te blijven, maar dit is niet gemakkelijk. De onzekerheid maakt me letterlijk gek. Alles van in de tijd met mijn papa komt terug naar boven en ik wil dit niet opnieuw meemaken. Ik heb het amper van hem verwerkt en nu dit. Iedereen zegt me om niet meteen het ergste te denken, maar dat is zo gemakkelijk gezegd he. Ik sta er wel alleen voor, heb geen broers of zussen en alles komt op mijn kap terecht. Er is natuurlijk wel Tom en mijn schoonouders en mijn vrienden, maar dat is niet hetzelfde he. Je begrijpt wel wat ik bedoel. Wist ik maar al iets (als ik het ooit te weten kom), maar het ziet er niet goed uit...