Ongerust

Miserie, miserie, miserie. Mijn mama heeft al een tijdje last van misselijkheid, maagpijn, overgeven en vooral op donderdag, telkens ze Louis moet bijhouden. Eerst dacht ik dat ze het erom begon te doen, maar gisteren vertelde ze me dat ze vandaag een echo moest laten nemen van haar maag omdat de medicijnen niet helpen. Vandaag wist de dokter dan te zeggen dat op de echo op haar lever witte strepen te zien zijn die daar eigenlijk niet mogen zitten. Morgen moet ze om 16u in Sint-Augustinus (waar mijn papa gelegen en gestorven is) zijn voor verdere onderzoeken en eventueel moet ze volgende week enkele dagen opgenomen worden als verdere onderzoeken nog nodig zijn. Mijn hart stond stil: mijn slechte voorgevoelens die ik al een paar dagen heb, blijken weer eens te kloppen. Heel dat gedoe zoals in de tijd met mijn papa gaat toch niet opnieuw beginnen he. Ik heb dat nu zowat verwerkt - ongeveer toch- maar zie het niet zitten om alles weer mee te maken: telkens die hoop dat het wel goed zal komen, die ongerustheid, paniekaanvallen, weer hoop, weer ellende en verdriet en buiten Tom niemand om op terug te vallen. Geen andere ouder meer, geen broer of zus waar je alles mee kan delen en waar je op kan terugvallen. Wel vrienden en vriendinnen en schoonouders, maar dat is toch niet hetzelfde he. Misschien klinkt dit zeer egoïstisch en dat is niet mijn bedoeling, maar alles komt weer op me af. En dan nog eens een steun zijn voor mijn mama die liever alles verzwijgt en mij wat wijsmaakt. Het ging allemaal weer te goed. Het belooft een zware vakantie te worden en zie het effe niet meer zitten.