Ik heb me tijdens het paasweekend herpakt. Ik vond dat het zo niet langer kon blijven duren, want mijn kindjes en Tom (die dubbele shiften draait) begonnen eronder te lijden. Het leven gaat verder hoe erg dat dat mag klinken.
Het ging enkele dagen de goede richting uit totdat ze gisteren die maagsonde hebben afgekoppeld. Eerst was ze wat misselijk, maar dat ebde weg. 's Avonds begon ze echt wel honger te krijgen en heeft ze soep gekregen, maar die heeft de hele nacht op haar maag gelegen. Ook vanmorgen was ze nog heel erg misselijk en uiteindelijk heeft ze moeten overgeven. Als ik mijn gedachten de vrije loop laat, denk ik dat haar maag ook aangetast is, want dit is toch niet normaal he. Seffens ga ik er naartoe en dan ga ik proberen de dokter te pakken krijgen.
Ik ben gisteren toch met onze Viktor naar de zwemschool gegaan. Ik vind het belangrijk dat hij ook zijn gewone routine aanhoudt. Aanvankelijk weende hij, maar dat was snel over. En hij heeft heel goed gezwommen. Natuurlijk is dat aquatisch zwemmen niet zo gemakkelijk (inademen boven water en uitademenen onder) en ik denk dat hij wel een paar borrels heeft binnengekregen. Soit, de vorderingen voor een 4-jarige die hij maakt zijn nog altijd ongelofelijk. We zullen ons maar vastklampen aan alle positieve, gewone dingen hoe klein ze ook zijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten