Amai, het was gisteren de moeite! Het eerste half uur heb ik allerlei verwijten over mijn hoofd gekregen, het volgende heeft ze geen woord gezegd behalve alleen maar gezaagd en het laatste half uur was ze aan het wenen en zag ze het niet meer zitten. Zo negatief, op het depressieve na.
Nu vanmorgen klonk ze al heel wat beter: ze had een toastje gegeten en redelijk geslapen. Oef!
Ik heb gisteren toevallig de dokter gezien en ooit zei een docent geschiedenis van mij: "vastklampen en niet meer loslaten!" en dat heb ik nu gedaan. Ze blijkt een wondinfectie te hebben waardoor ze 6 dagen antibiotica moet nemen. 3 keer per dag moet die wonde gespoeld worden. Ze zal 6 dagen langer moeten blijven en de verpleegster maakte er 14 dagen van. Je zou voor minder depri worden natuurlijk, maar je moet dat natuurlijk niet vragen aan zo'n trienemien die er niks van afweet. Typisch mijn mama natuurlijk. Vol zelfmedelijden en alles is goed om nog wat dieper te zakken. Soit!
Seffens terug naar school. Ik hoop dat ze niet te veel lastige vragen gaan stellen...
1 opmerking:
Hang in there!
Een reactie posten