We hebben genoten van ons uitstapje naar Planckendael, enkel jammer dat we ons fototoestel niet mee hadden. Hét voordeel van een abonnement is dat je al om 9u binnen mag, terwijl het park pas om 10u opengaat. Een luxe dus, want dat zorgt ervoor dat je weg bent tegen dat de grote drukte komt. We hebben een bolderkar genomen zodat er geen ruzie was over de buggy en zodat ook het gerief erin kon. Vlak voor de middag hebben we gepicknickt (lekkere koffiekoeken!!) aan een tafeltje met krukjes in het hout en dat was voor de kapoenen een waar festijn! Om kwart voor één waren we al terug thuis, tijd voor Louistje zijn bedje.
Van een extase wel naar een serieus dieptepunt gezakt want aangekomen in het ziekenhuis bleek het helemaal niet goed te gaan met mijn mama. Ze had enorme rugpijn en had het vreselijk warm. Toen de verpleegster langskwam, bleek ze 39.5° koorts te hebben. Ze heeft dan bloed afgenomen en haar iets gegeven tegen de pijn en koorts. Toen ik doorging, was het al beter: de koorts was gezakt en ze had geen rugpijn meer, maar tegenover gisteren is ze weer zo achteruit gegaan. Elke dag zeggen we dat het moet gaan keren, maar elke dag gaat ze achteruit. Ze had van de hele dag nog niks gegeten, enkel in de voormiddag een boterham die er terug is uitgekomen na een kwartier. Ik kan het voor een stuk wel relativeren - ik weet wat me te wachten staat- maar toch. Het is allemaal zo hard en zo onrechtvaardig. Ze praat met geen woord over haar ziekte en ze regelt niks voor de tekomst. Welke gevolgen gaat dat hebben voor ons? Daar wil ik eigenlijk nog niet aan denken. Maandag wordt ze onder narcose gebracht om die portocad te steken en ik stel me de vraag of ze nog wel de kracht gaat hebben om hieruit wakker te worden.
1 opmerking:
Er blijven in geloven, Inge!!!
Een reactie posten