Die kleine week vakantie was te mooi om waar te zijn. Omdat ze dinsdag weer heeft moeten overgeven en steeds misselijk was, besloot dr. Boons om gisteren een echo te nemen. Deze was echter niet duidelijk (genoeg) en daarom oest ze meteen onder de scan. Daaruit is gebleken dat haar lever zodanig is opgezwollen dat die tegen haar maag drukt waardoor ze bijna niet meer kan eten. Hier is niks aan te doen tenzij zo snel mogelijk aan chemo beginnen en hopen dat deze aanslaat. Maandag wordt dus de portocad gestoken en dinsdag wordt de chemo opgestart. Intussen is ze dus weer opgenomen in het ziekenhuis omdat de dokter het onverantwoord vond om haar zo naar huis te sturen met het lange weekend voor de deur. Het "ziekenhuisrijden" is dus weer begonnen. Eigenlijk ben ik wel een beetje geruster nu, want nu ligt de verantwoordelijkheid niet meer bij mij, maar het op- en afrijden is terug begonnen.
Toch ben ik gisterenavond gaan eten met Veerle en het was supergezellig, dus bij deze bedankt he!! Alleen bij het afscheid aan het staion had ik het zo moeilijk. Ik had het gevoel dat ik haar pas zou terugzien op de begrafenis van mijn mama en dat zal niet meer lang duren. Volgens Tom haalt ze de grote vakantie niet. Hij is steenhard, maar ik heb dat liever dan dat hij mij foefkes wijsmaakt. Gisteren heeft hij nog gebeld met Greet en zij zag het ook heel somber in. Ik kon weer niet in slaap geraken en om 12u ben ik een pilletje komen nemen met het gevolg dat ik nu nog suf ben. Ga maar eens ruiten kuisen; dan doe ik iets nuttigs...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten